Un minuto piú tardi

Era a súa última noite en Florencia, mentres ceaban todos xuntos, ela desexa que aquel momento non fora o derradeiro... Unha cea entre pizzas con mel, con champiñóns, berenxena... entre ñoquis, lasagna, tagliarini... un auténtico manxar.

Antes de sair todos, a rapaza quixo ir sacar cartos para pagar a cea e de paso levar mañán cartos no avión, nunca se sabe, así, dirixiuse cara a esquina, onde sabía que había unha caixa de aforros. Ao sair, un camareiro, moreno, de ollos claros, acércaselle e dille: 'Ciao!'

Ela, ao sentir que a doce voz se dirixía a ela, deuse a volta e respondeulle. Tropezou inmediatamente cuns ollos claros, cun sonrriso amable: 'Come puoi essere così bella?'. Unha frase que se pode considerar superficial, pero non o foi en absoluto. Ela sorriulle.

Cinco minutos convertidos en un, 'Prende il mio numero di telefono, prego, e dame il tuo'. Intercambios de números, sen borrar o sorriso, só o dela, un pouco, ao pensar 'Mañan marcho...'

06:45 da máñan do seguinte día, ela espértase, sen facer ruido, os seus amigos todavía durmian... mellor, non habería despedidas..... Colle as maletas e marcha para a estación, para o aeroporto, rumbo a casa, non sen antes darlle unha "última" ollada á casa que deixa agora.

Son as 08:30, apunto de embarcar, mira o móbil, podería ter algunha chamada dos amigos, nada, pois é hora de apagalo. Cruza a pasaxe cara o avión, senta no seu asento, mira pola ventá, unha pequena e tímida bágoa escurrega pola súa meixela deixando atrás o seu propio carreiro.

As 15:27, por fin na casa. Esperando a que saian as súas maletas , sorrinte ao saber que ao outro lado está toda a súa familia agardando, acende o móbil.

Pipí, unha mensaxe: 'Alle 15.15 ti aspieto nell Ponte Vecchio per andare al mare'.

Mira a hora en que fóra enviado a mensaxe, ás 08:31.

Un minuto tarde.

Comme te po' capì chi te vò bene

si tu le parle 'mmiezzo americano?

Quando se fa l 'ammore sotto 'a luna

come te vene 'capa e di:"I love you!?"

Quen non se sumou aínda ao fenómeno do verán? Paparamericano!!!

Un grande éxito que ninguén deixou de bailar este ano, personaxes famosos están dentro desta ola iniciada por Tonterías las Justas

Incluso o pequeno e inigualable Pocoyó atrévese a bailalo co seu grande amigo o Pato Amarelo:

Que baile!!! Que forma de mover os pés, que forma de mover as cadeiras, que toquiños tan sutís no seu cuíño..... (non lle estará facendo competencia ao admirable Sin Chan??) So lle faltaba tirarse ao chan e facer a Gamba (nisto Shin Chan prefería facer a miñoca: "dame a merena que morro de pena, dame a merena que morro de fame")

Non o pensedes máis e unídevos á masa que xa está a bailar esta sublime coreografía de Pocoyó (alias: Jesusito de mi vida, que eres niño pocoyó), unha nova fórmula para coñecer ao teu ligue, sen deixar atrás os clásicos: "e tí, como sáchalas patacas?", "e cantas vacas tes?"

SORTE!!

Chiste do "tan que"

A quen non lle gusta que cando un ou unha está triste ou deprimido alguén lle conte algunha historia?

Iso sí, procura que o narrador non sexa Patricio Estrella. A súa historia do percebe é sublime, pero non apta para os depresivos:

Iso si, serviríalle ao meu profesor de latín para explicar as oracións comparativas, os denominados chistes de "tan que": Era un percebe tan feo tan feo tan feo que todo el mundo se murió"

Digno de Patricio Estrella, experto en oracións comparativas en latín..... lástima que a Bob Esponja non lle servira para alegrar o seu día.

A Función 7

No momento no que escoitou esas palabras, a súa mente viñeron todas esas persoas marabillosas que tanto a apoiaron mentras el representaba o seu papel. O recordo daquelas rapazas encantadoras que a visitaban, que a coidaban e mimaban e aturaban os seus berros e bágoas de madrugada. Tamén floreceu o recordo dese rapaz encantador, que coas súas tolerias a facía rir namentras a ela só lle apetecía chorar.

A Función 6

Por fin, a función rematou.
Ela, aínda que o pano xa baixara continuaba sentada nunha das butacas do fondo, coa esperanza totalmete perdida.
Nese momento, o pano moveuse, ela ergueu a cabeza e aquela luz escintilante que tanto lle gusta descubriu os ollos del. Aquela melodía do principio volveu resoar o son dos seus pasos e de súpeto unha man; un man estendida cara ela, e unha voz: ven, porfavor!
Pero ela, continuaba agardando por aquela APERTA, sería o momento por fin?

A Función 5

A función so lle quedaban uns minutos, os últimos minutos nos que ela, xa coa esperanza perdida, comezou a ver outra vez esa luz escintilante que tanto lle gustaba............
que pasaría despois¿?

A Función 4

DAME UNHA APERTA, quería berrar a súa alma muda pola indiferenza.
Os minutos pasaban, minutos que a ela lle parecían unha noite e unha mañá enteiras, pero que só eran minutos.
E outra vez, outra vez el volveu aparecer en escea. Ela, xa rota pola dor da indiferenza, non daba articulado palabra. Bueno, respondía con ollos inundados de bágoas. A pesares disto, ela seguía esperando pola aperta.
Cando chegaría, cando?.......-e a función continuaba-