A función 3

A función xa case remataba. Ela non podía dar creto o que pasara, el ignorara por completo. Estaba claro q os seus ollos non se cruzaran, que todo fora aquel maldito soño de outono. Pero, porque? porque indiferenza?
Ela, sen poder parar, derramaba mares de bágoas sentada nunha das butacas do fondo, de onde non sairía en moito tempo.
Agora, mais que nunca, precisaba os seus brazos tíbios, brazos que el lle emprestaba a outra, e que facían que ela se enchera de carraxe.
Ela tamén quería unha desas apertas que lle facían tremer e sentirse protexida e querida. DAME UNHA APERTA, quería berrar a súa alma muda pola indiferenza.

A función 2

A función continuaba e ela, sentada nunha das buatacas do fondo, seguía alí, inmóbil, perplexa por ver que aqueles ollos, de tanto en tanto, se cruzaban cos seus, sería certo? ou todo sería un soño daquela noite de outono?

A función, Parte 1

Mentras esta melodía ía desprendendo as suas notas, el estaba alí, desenvolvendo o seu papel como calquera outro día, sen darse conta de que ela estaba sentada nunha das butacas do fondo, feliz, emocionada, pero tamén confusa por ver nos seus ollos os da persoa que realmente quere.

I don´t expect anything

Antes de todo, voulle poñer unha banda sonora a este desafogo me

Hai amigos para todos, para rir, para pasar o rato, para chorar, para axudar, e para que te leven no coche.

Hai amigos que sempre tes ao teu lado, hai amigos que os tes ao teu lado cando tes un superplanazo, unha festa ou un coche.

Hai amigos cos que podes contar aínda que eles teñan algo que facer, hai amigos cos que non podes contar porque prefiren ir tostarse ao sol na praia que teñen preto da casa.

Hai amigos dos que podes esperarte os seus actos, porque sabes como son, hai amigos dos que non podes esperarte nada, porque están incriptados. Nada.

I don´t expect anything.

...Unha mañá inspirada...

Hoxe, despois de moitos días de sol...
volve cHoVer!
Chove moito, fai frío...eu diría que incluso neva.
O día está gris, non apetece facer nada...
Bótanse tanto de menos aqueles días nos que todo era sol...onte, por exemplo.
Pero que lle imos facer, chove...e vai chover por moito tempo...ou iso parece.
Unha última cousa, da gusto mirar pola ventá e ver o sol brillanten e a xente cargada de cousas para ir a praia.

Roel d´arriba está de noraboa!

Onte, mentres se daban a coñecer as gañadoras do Xerais 2010, o equipo directivo de perdoaquenonmelevantesenhora reuniuse co gallo de fallar o premio das Festas Trianais 2010.
Tras longas horas de debate encarnizado decidimos que a obra gañadora é… Wifi ou patacas? que se presentou baixo o pseudónimo Letras de esparto.
A autora resultou ser Raquel Domínguez Santos, estudante de Economía aplicada ás ciencias rurais na USC, quen gozará da discografía completa de Herdeiros da Crus (grupo do que se declara fan) e de ver publicado o seu relato nos próximos días.

Un equipo de reporteiros do blog non perdeu o tempo e foi correndo a entrevistala á súa casa en Roel d´arriba (entre Corcubión e Fonterra). Atopárona sachando na leira mentres que recitaba a Celso Emilio Ferreiro.
Velaquí vos deixamos parte da entrevista que lle fixeron:

- Wifi ou patacas? trátase dunha obra anovadora que reflexiona sobre a chegada de Internet ao campo. É cecais un chisco autobiográfica?
- É.
- En que sentido?
- Wifi ou patacas? pretende ser unha reflexión sobre un dos temas que máis nos preocupan en Roel d´arriba, que é o feito de que os ollos das patacas se multipliquen a causa da radiación wifi, dando lugar a patacas transxénicas que ninguén merca na feira.
- Wifi ou patacas?
- Patacas.

Parca en palabras, Raquel Domínguez Santos destacou a importancia que os relatos bravú teñen na súa vida e agradeceu ao equipo das Festas Trianais o recoñecemento brindando con licor café.

Mais todo isto non é novo para ela. Raquel Domínguez xa vén dando guerra dende o ano 1999, cando dirixiu a asociación Apaguemos o apagón, un grupo radical composto por setenta mulleres dos arredores de Corcubión que, fouciña en man, pretendían deter o efecto 2000 a golpe de poemas combativos, tales como: Misa en interné usté como lo ve? .
Ao darse conta de que o efecto 2000 só afectou a uns poucos parquímetros, a asociación desfíxose o 1 de xaneiro do 2000; e dende aquela leva unha vida de monxe franciscano escribindo relatos bravú a máquina e traficando con repolos ecolóxicos.













Raquel Domínguez ao trasluz.

O panteón dos Galegos Ilustres, pechado??

PERDÓN?????

Si, queridísimo e amadísimo pobo, o Panteón dos Galegos Ilustres pechou ante a nosa incredulidade.

"Sabes que o Panteón dos Galegos Ilustres pechou? Pero que dís, como o van pechar? Si, pecháronno. Foi a Igrexa"

QUE EL MUNDO SE PARE! ME QUIERO BAJAR! A Igrexa, quen se non??

Se Castelao levantase a cabeza... levaríase un cabezazo tremendo co pé da Igrexa.

Un novo atentando contra a nosa lingua, contra a nosa esencia, contra a nosa familia,... e agora.... como vou facer para levarlle as novas aos nosos precursores?

Unha cousa é segura, por moito que pechen as portas, as voces dos nosos devanceiros non se silenciarán, é máis, van facer moito máis eco nesas paredes pechadas.